می خواهیم چندی درباره نشریه سدژ صحبت کنیم.

وقتی سدژ (نشریه دانشجویان خمینی شهری دانشگاه صنعتی) منتشر شد من بسیار خوشحال شدم.

همه امیدم این بود که این کار فرهنگی به اتحاد و همدلی بیشتر دانشجویان همشهری بینجامد.

 بنابراین تصمیم گرفتم که از سر عشق به خاک این نشریه را ویرایش کنم . نشریه ای که از طرفی چون شماره اولش بود نمی بایست انتظارات زیادی از آن می داشتم و از طرف دیگر چون دوستش داشتم نمی توانستم ایراد هایش را نادیده بگیرم.

به ناچار تصمیم گرفتم تا نسخه ویرایش شده را اسکن کنم و به صورت کاملا مخفیانه برای هیئت تحریریه ارسال کنم.

حداقل انتظارم این بود که بگویند ایرادات شما وارد نیست اما این زحمات بنده از طرف فقط یکی از اعضا که خود را سردبیر خواند به شدت مورد حمله قرار گرفت.

کار به جایی رسید که ایشان به بنده نیز توهین کرده و مرا عنصر مخرب نامیدند!

سوال من از سردبیر محترم این است که آیا این توهین ها نظر همه اعضای هیئت تحریریه است؟

هرگز چنین نیست!

سخن را به درازا نکشانم فقط همینقدر بگویم که همه این ماجرا ها از قبیل مجمع و نشریه و ... برای ایجاد همدلی و کمک جهت پیشرفت همدیگر است. نگذاریم برخی خودخواهی ها سدژ را به تباهی بکشاند چرا که با چنین رفتار هایی پس از چندی کسی در این دژ ها نخواهد ماند.